Gewicht 20,8 kg!!!!!!!!!!!!!!!
Maar verder heeft Wendy een beste dip-dag.
Het is koninginnedag, de dag dat ze zo graag thuis had willen zijn. Natuurlijk naar de meierblis, maar helaas we zitten hier in een stil UMCG. Er zijn hier 5 zondagen achter elkaar.
Dokter Vrijlant kwam vanmiddag langs. Ze zei dat Wendy nu eigenlijk aan het afkicken is van de prednisolon. Vandaar dat ze zich met vlagen niet lekker voelt.
Vanochtend hebben we naar de tv gekeken naar de koninklijke familie in Makkum en Franeker. Hebben we toch iets mee gekregen van deze feestelijke dag.
En toen.................... kwam er een meneer van UMCG teevee langs!!
Hij bracht vanavond alvast een dvd met beelden van de meierblis van vorig jaar (hadden ze van texel tv gekregen) en een voorproefje van de dvd die nog gaat komen. Ze zijn hard bezig om deze te monteren, maar er is zoveel beeldmateriaal (4 uur) dat dat nog al een heel werk is.
Het was echt heel leuk, want Wendy heeft helemaal niets in de gaten gehad, dat ze hier mee bezig waren. Dus een hele leuke verrassing en het deed Wendy zichtbaar heel erg goed! Bedankt!
woensdag 30 april 2008
dinsdag 29 april 2008
dinsdag 29 april 20.30 uur
Eindelijk is Wendy weer terug op haar gewicht van voor de transplantatie, 20,6 kg!
De bloedsuiker is, nadat we vannacht twee keer moesten bij spuiten, vandaag erg goed. Nu hopen dat het vannacht ook zo blijft, dan kunnen we weer eens een hele nacht slapen zonder onderbrekingen. Maar op dit moment voelt ze haar niet zo goed, ze heeft het gevoel dat ze moet spugen. Daar hikt ze nu al een tijdje tegen aan. En moeders hikt aan tegen een volle bak medicijnen, die er in moeten. Maar ja, als je na een paar minuten alles er weer uit gooit, kunnen we weer overnieuw beginnen. Dus we wachten het nog even af.
Wendy begint wat vollere wangen te krijgen van de prednisolon en ze heeft last van haaruitval. Niet dat ze kaal wordt,maar er zitten duidelijk meer haren in de borstel dan eerst.
Groep 6 van 't Durperhonk: bedankt voor de mooie brief!!!
We zouden vanochtend een rondje beneden lopen, komen we van de afdeling af, horen we een hoop geluid beneden in de patio. Er stonden allemaal sta-tafels met mooi kleedjes er omheen, een hoop personeel van de kinderkliniek, kinderartsen en ballonnen. Dus wij eens even kijken wat daar loos is. Wat bleek: de kinderkliniek heet van af nu Beatrix kinderziekenhuis. Ze hebben er de afgelopen jaren hard aan gewerkt om alle zorg rondom kinderen te centreren in het kinderziekenhuis. En daarom is nu de naam veranderd. Na een wel hele korte speech werd de nieuwe naam onthuld.
Dokter Duiveman bracht ons koffie met gebak en voor Wendy ranja en toen hebben we even gezellig gebabbeld over Texel.
Margot was vandaag weer onze verpleegkundige. Zij vertelde ons dat Wendy vanmiddag mee mocht naar de traumahelicopter! Gaaf! Totdat er op een gegeven moment een groepje kinderen met pm'ers weg ging. Wij Margot bellen. Wat blijkt nou, zijn ze Wendy 'vergeten'. Gelukkig bracht verpleegkundige Marco ons er heen. Maar toen we voor de duer stonden van het traumateam, kwamen de kinderen net weer naar buiten, de helicopter was net weg gevlogen.
Kwam daarna de pm'er bij ons langs, dat ze ons niet 'vergeten' was, maar dat ze een keer apart met Wendy naar boven willen, omdat Resa (een jongen met CF) ook mee was. Maar dat was lul koek, want dat wisten we van te voren en dat was geen probleem als wij met Wendy mee gingen. Weer een teleurstelling. Nu maar hopen dat het als nog gaat gebeuren.
De bloedsuiker is, nadat we vannacht twee keer moesten bij spuiten, vandaag erg goed. Nu hopen dat het vannacht ook zo blijft, dan kunnen we weer eens een hele nacht slapen zonder onderbrekingen. Maar op dit moment voelt ze haar niet zo goed, ze heeft het gevoel dat ze moet spugen. Daar hikt ze nu al een tijdje tegen aan. En moeders hikt aan tegen een volle bak medicijnen, die er in moeten. Maar ja, als je na een paar minuten alles er weer uit gooit, kunnen we weer overnieuw beginnen. Dus we wachten het nog even af.
Wendy begint wat vollere wangen te krijgen van de prednisolon en ze heeft last van haaruitval. Niet dat ze kaal wordt,maar er zitten duidelijk meer haren in de borstel dan eerst.
Groep 6 van 't Durperhonk: bedankt voor de mooie brief!!!
We zouden vanochtend een rondje beneden lopen, komen we van de afdeling af, horen we een hoop geluid beneden in de patio. Er stonden allemaal sta-tafels met mooi kleedjes er omheen, een hoop personeel van de kinderkliniek, kinderartsen en ballonnen. Dus wij eens even kijken wat daar loos is. Wat bleek: de kinderkliniek heet van af nu Beatrix kinderziekenhuis. Ze hebben er de afgelopen jaren hard aan gewerkt om alle zorg rondom kinderen te centreren in het kinderziekenhuis. En daarom is nu de naam veranderd. Na een wel hele korte speech werd de nieuwe naam onthuld.
Dokter Duiveman bracht ons koffie met gebak en voor Wendy ranja en toen hebben we even gezellig gebabbeld over Texel.
Margot was vandaag weer onze verpleegkundige. Zij vertelde ons dat Wendy vanmiddag mee mocht naar de traumahelicopter! Gaaf! Totdat er op een gegeven moment een groepje kinderen met pm'ers weg ging. Wij Margot bellen. Wat blijkt nou, zijn ze Wendy 'vergeten'. Gelukkig bracht verpleegkundige Marco ons er heen. Maar toen we voor de duer stonden van het traumateam, kwamen de kinderen net weer naar buiten, de helicopter was net weg gevlogen.
Kwam daarna de pm'er bij ons langs, dat ze ons niet 'vergeten' was, maar dat ze een keer apart met Wendy naar boven willen, omdat Resa (een jongen met CF) ook mee was. Maar dat was lul koek, want dat wisten we van te voren en dat was geen probleem als wij met Wendy mee gingen. Weer een teleurstelling. Nu maar hopen dat het als nog gaat gebeuren.
maandag 28 april 2008
maandag 28 april 22.00 uur
Oeps, bijna vergeten m'n verslag te doen!
Dat kwam van het badderen en de leuke tv-programma's.
Jawel, het infuus is er weer uit, dus kon Wendy weer heerlijk in bad.
gewicht 20,4 kg.
Bij de post van vandaag zat een brief van Yvette. Zij woont sinds kort op Tasmanie met haar gezin! Erg leuk om te lezen, dat het heel goed met ze gaat!
Vandaag alleen een foto, de longfunctie mag de eerste twee weken niet geblazen worden i.v.m. de biopten.
Dus de artsen moeten nu varen op de uitslagen van het bloed, de foto's, de saturatie en het luisteren.
Ze vonden het beter klinken dan vorige week.
De bloedsuikers zijn nog vrij hoog. Vannacht waren ze niet te meten zo hoog, komt door de metylprednisolon. Maar in de loop van de dag zijn ze tussen de 14 en 20. Dat is nog hoog, maar Wendy had er niet heel veel last van.
Door de prednisolon krijgt Wendy nu toch af en toe wat trek, maar dat houdt nu dus ook in dat we de koolhydraten in de gaten moeten houden. Ze moet zoveel mogelijk energie binnen krijgen, maar dat houdt nu dus ook in extra spuiten en dat is even wennen. Gelukkig kregen we vandaag nog een boekje van de dietiste met daar in heel veel etenswaren met het aantal koolhydraten wat er in zit.
Ook de diabetesverpleegkundige kwam nog langs zodat we nog het een en ander konden vragen.
Vanmiddag was het grote moment voor Dean daar, hij mocht naar huis!!!!!!!!!!!!!
Voor hun heel erg fijn, maar voor Wendy wel even slikken. Wordt je drie weken eerder getransplanteerd, maar ga je later naar huis!?
Maar Dean en familie het ga jullie goed en hopelijk komen we elkaar alleen nog maar tegen op de poli.
Dat kwam van het badderen en de leuke tv-programma's.
Jawel, het infuus is er weer uit, dus kon Wendy weer heerlijk in bad.
gewicht 20,4 kg.
Bij de post van vandaag zat een brief van Yvette. Zij woont sinds kort op Tasmanie met haar gezin! Erg leuk om te lezen, dat het heel goed met ze gaat!
Vandaag alleen een foto, de longfunctie mag de eerste twee weken niet geblazen worden i.v.m. de biopten.
Dus de artsen moeten nu varen op de uitslagen van het bloed, de foto's, de saturatie en het luisteren.
Ze vonden het beter klinken dan vorige week.
De bloedsuikers zijn nog vrij hoog. Vannacht waren ze niet te meten zo hoog, komt door de metylprednisolon. Maar in de loop van de dag zijn ze tussen de 14 en 20. Dat is nog hoog, maar Wendy had er niet heel veel last van.
Door de prednisolon krijgt Wendy nu toch af en toe wat trek, maar dat houdt nu dus ook in dat we de koolhydraten in de gaten moeten houden. Ze moet zoveel mogelijk energie binnen krijgen, maar dat houdt nu dus ook in extra spuiten en dat is even wennen. Gelukkig kregen we vandaag nog een boekje van de dietiste met daar in heel veel etenswaren met het aantal koolhydraten wat er in zit.
Ook de diabetesverpleegkundige kwam nog langs zodat we nog het een en ander konden vragen.
Vanmiddag was het grote moment voor Dean daar, hij mocht naar huis!!!!!!!!!!!!!
Voor hun heel erg fijn, maar voor Wendy wel even slikken. Wordt je drie weken eerder getransplanteerd, maar ga je later naar huis!?
Maar Dean en familie het ga jullie goed en hopelijk komen we elkaar alleen nog maar tegen op de poli.
zondag 27 april 2008
zondag 27 april 20.00 uur
Wat een rustige dag vandaag.
Alleen dokter Duiveman is even langs geweest. Hij heeft even geluisterd. Hij hoort een beetje geknetter (lees: een beetje slijm). Verder is er nu nog weinig te melden. Op dit ogenblik loopt de laatste dosis metylprednisolon. Wendy voelt zich niet helemaal top, maar het valt nog wel mee.. Ze heeft wel erg veel dorst, maar dat is niet zo gek, want haar bloedsuikerspiegel is af en toe nog al hoog.
En doordat we 's nachts erg veel wakker zijn voor prikken, spuiten en naar de wc gaan, is ze ook gewoon moe. Dus we gaan er vanavond vroeg in.
We hebben vandaag heel erg weinig gedaan. Jan heeft naar de formule 1 gekeken. En we hebben om de beurt op de ds gespeeld. We hebben namelijk mah jong gekocht voor op de ds. En dat werkt erg verslavend. En we trainen elke dag met brain training. Dus de grijze cellen hebben hun werk wel gedaan.
Alleen dokter Duiveman is even langs geweest. Hij heeft even geluisterd. Hij hoort een beetje geknetter (lees: een beetje slijm). Verder is er nu nog weinig te melden. Op dit ogenblik loopt de laatste dosis metylprednisolon. Wendy voelt zich niet helemaal top, maar het valt nog wel mee.. Ze heeft wel erg veel dorst, maar dat is niet zo gek, want haar bloedsuikerspiegel is af en toe nog al hoog.
En doordat we 's nachts erg veel wakker zijn voor prikken, spuiten en naar de wc gaan, is ze ook gewoon moe. Dus we gaan er vanavond vroeg in.
We hebben vandaag heel erg weinig gedaan. Jan heeft naar de formule 1 gekeken. En we hebben om de beurt op de ds gespeeld. We hebben namelijk mah jong gekocht voor op de ds. En dat werkt erg verslavend. En we trainen elke dag met brain training. Dus de grijze cellen hebben hun werk wel gedaan.
zaterdag 26 april 2008
zaterdag 26 april 19.00 uur
Nou, we zijn weer een beetje over de ergste schrik heen.
Maar wat viel dat tegen gisteren. We hadden het alle drie even gehad.
Op vrijdag middag is het weer tijd voor de bingo, laten ze nou net tijdens de bingo binnen komen om het infuus te prikken! Dus niet, we hebben ze weer terug gestuurd, kom maar weer terug als de bingo af is. En gelukkig deden ze dat.
Na het infuus prikken is Wendy ook nog mee geweest naar beneden om te eten in het personeelsrestaurant.
Nu krijgt ze drie dagen metylprednisolon (300 mg per keer!) vroeg in de avond, zo heeft ze er het minste last van in praktische zin. Want zo lang dit loopt, en dat duurt 3 uur, moet elk kwartier de bloeddruk worden gemeten. En ze moet goed in de gaten worden gehouden, omdat er nogal wat bijwerkingen om de hoek kunnen gaan kijken. Zoals dus vorige keer de suiker.
Om afstoting tegen te gaan, krijgt Wendy drie medicijnen, Azathioprine, Tacrolimus en Prednison. Nu blijkt dus dat dat niet afdoende is. De komende dagen wordt de Azathioprine afgebouwd en krijgt ze er Cellept bij. Zodat er een nieuwe combinatie komt. En dan maar hopen dat deze combinatie voor Wendy de juiste is.
Tot nu toe gaat het goed, Wendy heeft vanmiddag een keer gespuugd. Toen was de suikerspiegel er hoog (32). Maar na wat extra insuline is hij alweer gedaald tot 11. En voelt ze zich redelijk goed.
Ik had daarnet Kevin aan de lijn, hij heeft al kaarten gehad. Ik kon aan zijn reactie horen, dat hem dat heel erg goed doet. Gelukkig komt hij in de loop van volgende week weer een tijdje hierheen. Ik kijk er nu al naar uit.
We gaan samen in het Ronald MC Donald huis naar de fitnessruimte en we gaan samen de stad in. Ik vrees dat we dan niet voorbij de Mc Donalds kunnen. Nou ja, gaan we er in de fitnessruimte maar extra hard aan de gang.
Vanmiddag kwam Bianca met haar dochtertje Nika langs. Nika heeft hier voor het eerst naar de tv gekeken en dat vond ze reuze interessant.
Sinds gisterenavond zitten we met z'n zevenen te eten. Buurman Lars mag nu ook van zijn kamer af en kan dus mee naar beneden. Als Kevin er dan ook weer is zijn de twee gezinnen weer even compleet.
Vanavond komt de eerste aflevering van Kinderen zingen met sterren, daar kijkt Wendy naar uit. Maar ook Roots komt, dus wij vermaken ons wel weer! En Margot is nu onze verpleegkundige en dat is toch wel een van de favorieten. Dus dat wordt een soepele avond. (hoop ik).
Maar wat viel dat tegen gisteren. We hadden het alle drie even gehad.
Op vrijdag middag is het weer tijd voor de bingo, laten ze nou net tijdens de bingo binnen komen om het infuus te prikken! Dus niet, we hebben ze weer terug gestuurd, kom maar weer terug als de bingo af is. En gelukkig deden ze dat.
Na het infuus prikken is Wendy ook nog mee geweest naar beneden om te eten in het personeelsrestaurant.
Nu krijgt ze drie dagen metylprednisolon (300 mg per keer!) vroeg in de avond, zo heeft ze er het minste last van in praktische zin. Want zo lang dit loopt, en dat duurt 3 uur, moet elk kwartier de bloeddruk worden gemeten. En ze moet goed in de gaten worden gehouden, omdat er nogal wat bijwerkingen om de hoek kunnen gaan kijken. Zoals dus vorige keer de suiker.
Om afstoting tegen te gaan, krijgt Wendy drie medicijnen, Azathioprine, Tacrolimus en Prednison. Nu blijkt dus dat dat niet afdoende is. De komende dagen wordt de Azathioprine afgebouwd en krijgt ze er Cellept bij. Zodat er een nieuwe combinatie komt. En dan maar hopen dat deze combinatie voor Wendy de juiste is.
Tot nu toe gaat het goed, Wendy heeft vanmiddag een keer gespuugd. Toen was de suikerspiegel er hoog (32). Maar na wat extra insuline is hij alweer gedaald tot 11. En voelt ze zich redelijk goed.
Ik had daarnet Kevin aan de lijn, hij heeft al kaarten gehad. Ik kon aan zijn reactie horen, dat hem dat heel erg goed doet. Gelukkig komt hij in de loop van volgende week weer een tijdje hierheen. Ik kijk er nu al naar uit.
We gaan samen in het Ronald MC Donald huis naar de fitnessruimte en we gaan samen de stad in. Ik vrees dat we dan niet voorbij de Mc Donalds kunnen. Nou ja, gaan we er in de fitnessruimte maar extra hard aan de gang.
Vanmiddag kwam Bianca met haar dochtertje Nika langs. Nika heeft hier voor het eerst naar de tv gekeken en dat vond ze reuze interessant.
Sinds gisterenavond zitten we met z'n zevenen te eten. Buurman Lars mag nu ook van zijn kamer af en kan dus mee naar beneden. Als Kevin er dan ook weer is zijn de twee gezinnen weer even compleet.
Vanavond komt de eerste aflevering van Kinderen zingen met sterren, daar kijkt Wendy naar uit. Maar ook Roots komt, dus wij vermaken ons wel weer! En Margot is nu onze verpleegkundige en dat is toch wel een van de favorieten. Dus dat wordt een soepele avond. (hoop ik).
vrijdag 25 april 2008
vrijdag 25 april 15.00 uur
Nou we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet!!!!
De dokter heeft zo juist vertelt dat nu al uit de biopten komt dat er weer sprake is van een rejectie (een acute afstoting!),
dit houd in weer 3 dagen prednison via het infuus. Dus de suiker weer van de rel, enz. enz..
Dus dit gaat weer enige tijd duren.
Via het bloed was dit niet waar te nemen, maar dus wel via de biopten.
De medicijnen die ze nu krijgt tegen afstoting zijn voor Wendy dus niet de goede combinatie en zullen dus in de komende tijd moeten worden aangepast.
Zoals de dokter zegt, haar lijf en de longen moeten het nog eens worden dat ze bij elkaar horen. Er is geen sprake van een noodsituatie, maar er moet wel gelijk wat aan gedaan worden.
Dit is allemaal zeer balen! Wendy voelt haar juist zo goed en ze vroeg zelf al aan de dokter of ze maandag naar huis mocht. Deze dokter wist toen helaas nog niet wat we nu wel weten.
Maar er zit helaas weer niets anders op dan weer door te gaan.
De dokter heeft zo juist vertelt dat nu al uit de biopten komt dat er weer sprake is van een rejectie (een acute afstoting!),
dit houd in weer 3 dagen prednison via het infuus. Dus de suiker weer van de rel, enz. enz..
Dus dit gaat weer enige tijd duren.
Via het bloed was dit niet waar te nemen, maar dus wel via de biopten.
De medicijnen die ze nu krijgt tegen afstoting zijn voor Wendy dus niet de goede combinatie en zullen dus in de komende tijd moeten worden aangepast.
Zoals de dokter zegt, haar lijf en de longen moeten het nog eens worden dat ze bij elkaar horen. Er is geen sprake van een noodsituatie, maar er moet wel gelijk wat aan gedaan worden.
Dit is allemaal zeer balen! Wendy voelt haar juist zo goed en ze vroeg zelf al aan de dokter of ze maandag naar huis mocht. Deze dokter wist toen helaas nog niet wat we nu wel weten.
Maar er zit helaas weer niets anders op dan weer door te gaan.
donderdag 24 april 2008
donderdag 24 april 14.00 uur
Helaas konden we gisteravond niet op de site komen, vandaar nu pas weer bericht.
Gewicht van woensdag: 20,3 kg
Woensdagmiddag moest Wendy longfunctie blazen, maar deze keer op de volwassenafdeling en ze moest ook in een soort telefooncel zitten. Daar in wordt de longinhoud gemeten.
De waarden die ze blies zijn nog steeds het zelfde.
Ook kreeg ze een apparaatje mee, waarmee je de FEV1 kan meten. Zo kunnen we het zelf bij houden en snel reageren als er iets gebeurd. De FEV1 is de hoeveelheid lucht die je in een seconde uitblaast.
Wendy was best zenuwachtig voor dit grote longfunctieonderzoek, maar toen ze er eenmaal zat, ging het als een trein en viel het allemaal heel erg mee.
Gelukkig ging het snel bij het blazen, want eigenlijk hadden we er helemaal geen tijd voor. Wendy haar knuffelhondje heeft namelijk een gebroken poot, hij is van de trap gevallen en moet snel naar het teddybeer hospital. Maar we waren er nog ruim op tijd.
Chin chan werd net geholpen, zijn "slurf" werd in het gips gedaan. Dit zag er wel heel erg indrukwekkend uit. Nou Dean, maar hopen dat hij zo lang zijn plas kan ophouden totdat het gips er af mag!
Wendy mocht gelukkig gelijk mee naar de spreekkamer. Na een aantal vragen werd er besloten om maar een rontgenfoto van de poot te maken. En ja hoor, de poot is echt gebroken. Dus snel een schort om, monddoekje voor, muts op en handschoenen aan om te helpen met het gips. En nu moet het hondje het gips zo lang om totdat het geen pijn meer doet.
Wendy vond dit echt heel erg leuk, ze straalde er van!
En er is zeker nog meer om voor te stralen! De 400ste kaart is aangekomen!!!!!!!!!!!!!
Het is nu echt zoeken naar een plekje om ze allemaal op te kunnen hangen. Maar wat staat het gezellig!
En tussen al die post zat ook een brief van een nicht van papa, Anna Schraa. Bedankt voor de knutsel spullen!
Tante Hiske had een mooi tshirt op gestuurd. Nou Hiske, hij staat haar erg goed!
En toen we na het eten 's avonds weer bij de kamer aan kwamen stond er een hele grote doos in de sluis. Wat is dat nu weer! Hij was heel erg licht en we mochten hem niet met een scherp voorwerp open maken?
En wat zat er in ................... een helium balon met winnie the pooh van de familie Bonne!! Wat een verrassing!
Met Wendy ging het woensdag erg goed, ze moest wel iets meer hoesten. Maar ze heeft aardig bewogen en ze voelt zich goed.
MAAR wat ze niet weet is dat ze morgen (donderdag) voor een bronchoscopie moet gaan. Dit vindt ze echt niet leuk en daarom hadden Jan en ik besloten om Wendy niets te zeggen. Iedereen werkte hier heel goed aan mee!! Zelfs toen de narcose-dokter kwam ging het goed. Deze dokter zei dat het alvast was voor als ze een keer een bronchoscopie zou krijgen.
Toen de insuline werd veranderd omdat ze natuurlijk nuchter moest zijn, konden we het gelukkig zo draaien dat ze er niets van in de gaten had.
Dus na een heerlijke nacht moest ik Wendy vanochtend om kwart over 7 wakker maken en haar vertellen dat ze om kwart over 8 een bronchoscopie had. Dus veel tijd om zich zorgen te maken had ze niet.
Wel zei ze dat ze het eng vond, omdat het haar longen niet zijn. Maar ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat het nu wel haar longen zijn, want ze heeft ze nu gekregen.
Jeroen, dat assistent van de afdeling, bracht ons naar het endoscopiecentrum. Dit keer mochten zo wel Jan als ik mee naar binnen. Dokter Duiveman en dokter Vrijland waren er ook. Nadat Wendy rustig onder zeil was gegaan, konden wij in de wachtkamer wachten. Al na een half uurtje kwamen de doktoren er weer aan.
Met een bronchscopie gaan ze met een cameratje in de luchtpijp en longen. De aanhechting van de nieuwe longen zag er netjes uit.
De rechter long waarvan het diafragma het niet doet, ziet er goed uit. Uit deze long hebben ze uit de periferie (d.w.z. uit de diepte) twee hapjes genomen om te onderzoeken.
De linker long hebben ze uitgezogen, omdat hier wat ingedikt slijm zat. Dit slijm is niet zo dik als het eerder altijd was. En deze long is wat opgezet. Dit zou een ontsteking kunnen zijn, maar ze krijgt al medicijnen die hier goed voor zijn. Dus nu is het wachten op de uitslag van de biopten, dit kan ongeveer een week gaan duren, maar ja volgende week is het een week met feestdagen, dus we moeten maar afwachten.
In de uitslaapkamer kon ze niet echt lekker uitslapen, er was een klein meisje die erg van streek was en de hele tent bij elkaar schreeuwde. Maar we konden al snel weer naar de afdeling. En nu heeft ze al goed gedronken en ze is al naar de wc geweest, dus alles werkt weer!
We hebben Wendy vanochtend gewogen toen ze nuchter was, al had gespuugd en al naar de wc was geweest en ze had geen kleren aan en toch woog ze 20,1 kg!
Vanmiddag lekker rustig aan doen, er staat ook niets op het programma, dus lekker chillen!
Het nieuwe Ronald MC Donaldhuis bevalt goed. De bedden slapen volgens Jan goed. Ja, er zijn natuurlijk nog de nodige kinderziekten. Maar daar wordt aan gewerkt. En dat is ook de reden dat de oude garde er nog maar alleen is. Pas als ze er aan toe zijn, komen er weer nieuwe gasten bij.
Gewicht van woensdag: 20,3 kg
Woensdagmiddag moest Wendy longfunctie blazen, maar deze keer op de volwassenafdeling en ze moest ook in een soort telefooncel zitten. Daar in wordt de longinhoud gemeten.
De waarden die ze blies zijn nog steeds het zelfde.
Ook kreeg ze een apparaatje mee, waarmee je de FEV1 kan meten. Zo kunnen we het zelf bij houden en snel reageren als er iets gebeurd. De FEV1 is de hoeveelheid lucht die je in een seconde uitblaast.
Wendy was best zenuwachtig voor dit grote longfunctieonderzoek, maar toen ze er eenmaal zat, ging het als een trein en viel het allemaal heel erg mee.
Gelukkig ging het snel bij het blazen, want eigenlijk hadden we er helemaal geen tijd voor. Wendy haar knuffelhondje heeft namelijk een gebroken poot, hij is van de trap gevallen en moet snel naar het teddybeer hospital. Maar we waren er nog ruim op tijd.
Chin chan werd net geholpen, zijn "slurf" werd in het gips gedaan. Dit zag er wel heel erg indrukwekkend uit. Nou Dean, maar hopen dat hij zo lang zijn plas kan ophouden totdat het gips er af mag!
Wendy mocht gelukkig gelijk mee naar de spreekkamer. Na een aantal vragen werd er besloten om maar een rontgenfoto van de poot te maken. En ja hoor, de poot is echt gebroken. Dus snel een schort om, monddoekje voor, muts op en handschoenen aan om te helpen met het gips. En nu moet het hondje het gips zo lang om totdat het geen pijn meer doet.
Wendy vond dit echt heel erg leuk, ze straalde er van!
En er is zeker nog meer om voor te stralen! De 400ste kaart is aangekomen!!!!!!!!!!!!!
Het is nu echt zoeken naar een plekje om ze allemaal op te kunnen hangen. Maar wat staat het gezellig!
En tussen al die post zat ook een brief van een nicht van papa, Anna Schraa. Bedankt voor de knutsel spullen!
Tante Hiske had een mooi tshirt op gestuurd. Nou Hiske, hij staat haar erg goed!
En toen we na het eten 's avonds weer bij de kamer aan kwamen stond er een hele grote doos in de sluis. Wat is dat nu weer! Hij was heel erg licht en we mochten hem niet met een scherp voorwerp open maken?
En wat zat er in ................... een helium balon met winnie the pooh van de familie Bonne!! Wat een verrassing!
Met Wendy ging het woensdag erg goed, ze moest wel iets meer hoesten. Maar ze heeft aardig bewogen en ze voelt zich goed.
MAAR wat ze niet weet is dat ze morgen (donderdag) voor een bronchoscopie moet gaan. Dit vindt ze echt niet leuk en daarom hadden Jan en ik besloten om Wendy niets te zeggen. Iedereen werkte hier heel goed aan mee!! Zelfs toen de narcose-dokter kwam ging het goed. Deze dokter zei dat het alvast was voor als ze een keer een bronchoscopie zou krijgen.
Toen de insuline werd veranderd omdat ze natuurlijk nuchter moest zijn, konden we het gelukkig zo draaien dat ze er niets van in de gaten had.
Dus na een heerlijke nacht moest ik Wendy vanochtend om kwart over 7 wakker maken en haar vertellen dat ze om kwart over 8 een bronchoscopie had. Dus veel tijd om zich zorgen te maken had ze niet.
Wel zei ze dat ze het eng vond, omdat het haar longen niet zijn. Maar ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat het nu wel haar longen zijn, want ze heeft ze nu gekregen.
Jeroen, dat assistent van de afdeling, bracht ons naar het endoscopiecentrum. Dit keer mochten zo wel Jan als ik mee naar binnen. Dokter Duiveman en dokter Vrijland waren er ook. Nadat Wendy rustig onder zeil was gegaan, konden wij in de wachtkamer wachten. Al na een half uurtje kwamen de doktoren er weer aan.
Met een bronchscopie gaan ze met een cameratje in de luchtpijp en longen. De aanhechting van de nieuwe longen zag er netjes uit.
De rechter long waarvan het diafragma het niet doet, ziet er goed uit. Uit deze long hebben ze uit de periferie (d.w.z. uit de diepte) twee hapjes genomen om te onderzoeken.
De linker long hebben ze uitgezogen, omdat hier wat ingedikt slijm zat. Dit slijm is niet zo dik als het eerder altijd was. En deze long is wat opgezet. Dit zou een ontsteking kunnen zijn, maar ze krijgt al medicijnen die hier goed voor zijn. Dus nu is het wachten op de uitslag van de biopten, dit kan ongeveer een week gaan duren, maar ja volgende week is het een week met feestdagen, dus we moeten maar afwachten.
In de uitslaapkamer kon ze niet echt lekker uitslapen, er was een klein meisje die erg van streek was en de hele tent bij elkaar schreeuwde. Maar we konden al snel weer naar de afdeling. En nu heeft ze al goed gedronken en ze is al naar de wc geweest, dus alles werkt weer!
We hebben Wendy vanochtend gewogen toen ze nuchter was, al had gespuugd en al naar de wc was geweest en ze had geen kleren aan en toch woog ze 20,1 kg!
Vanmiddag lekker rustig aan doen, er staat ook niets op het programma, dus lekker chillen!
Het nieuwe Ronald MC Donaldhuis bevalt goed. De bedden slapen volgens Jan goed. Ja, er zijn natuurlijk nog de nodige kinderziekten. Maar daar wordt aan gewerkt. En dat is ook de reden dat de oude garde er nog maar alleen is. Pas als ze er aan toe zijn, komen er weer nieuwe gasten bij.
Abonneren op:
Posts (Atom)
